Nasıl bir Zonguldak?

Zonguldak Ticaret ve Sanayi Odası’nın hazırladığı, “Zonguldak İş Dünyasının Milletvekillerimizden Beklentileri” başlıklı dosyayı okudum. Ancak dosyanın başında olması gereken “nasıl bir Zonguldak istiyoruz?” temalı tanıtım yazısını göremedim. Zonguldaklı işadamları nasıl bir Zonguldak istiyorlar; açık, seçik bir şekilde ortaya koymalılar. Sendikalar, işçiler, memurlar, dernekler, partiler, analar, babalar ve çocuklar nasıl bir Zonguldak istiyorlar; açıklamalı ve istemeliler.

İlan edilen özellikler ve değerler herkesçe öğrenilir, bilinir, içselleştirilir sonra da ortaklaştırılır. Bu düşünceler içinde herkes istemde bulunurken/bulunursa elini taşın altına koyar ve sorumluluklarını yerine getirir. İşte Zonguldak bundan sonra Zonguldak olur, enginlere sığmaz taşar, gezmeye gelen bir daha gelmek ister, yerleşmeye gelen gitmek istemez. Böylece okuyanların işsizlikten ve kötü ortamdan dolayı terk etmediği bir Zonguldak olur; hatta kaliteli bir ortam için tüm gidenler geri gelir.

Konuşmak, istemek sorumluluk da getirir; bundan mı korkuyoruz yoksa?

Ben Zonguldak’a Devrek’in Sofular Köyünden 1959 yılı temmuz ayında geldim; yani 57 yıldır Zonguldak merkezinde yaşıyorum, bunun içinde 15 yıllık Devrek yaşamım da var. İlk, orta ve lise öğretimimi Zonguldak’ta yaptıktan sonra İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’ni bitirdim ve Zonguldak’a döndüm. Tam 45 yıldır Zonguldak’ın gelişmesi, daha özgün bir il olması için çaba harcıyorum. Benim için servetin/maddi zenginliğin önemi yoktur; çünkü servetler bir gün biter, çürür veya taşınmaz hale gelebilir ve uğrunda insanları öldürebilir!  Değer verdiğim tek olgu bilimsel bilgidir. Bilimsel bilgi olduktan sonra her şey kolay ve kaliteli olur; açlık olmaz, yoksulluk olmaz, doğa kirlenmez ve kaynaklar bitmez; saygı, sevgi, özgürlük, adalet ve barış olur. Ve bilgi dağıttıkça çoğalır, asla bitmez.

Zonguldak TSO’nun hazırladığı beklentiler sıralamasında ilk önde “madencilik” var. Evet, madencilik ilimiz için birinci derecede öneme sahip iş koludur. Yüksek sayıda işçi çalıştırılması, ekonomiye yarattığı katma değer ve ülkenin tek koklaşabilir kömür olan taşkömürünün olması hayati önemdedir. Devletin Almanya, İngiltere ve dünyanın kalkınmış diğer ülkelerinin yaptığı gibi; sağlıklı, ekonomik, verimli seviyelerde olması şartıyla üretimin sürdürülmesi halkımıza yük getirmez, aksine moralleri yükseltir, kötü zamanlarda yaralara merhem olur. Bunun tek yolu en kaliteli bir yönetim, ileri teknoloji ve en ekonomik seviyelere ulaşmaktır.

Rödovanslı alanlara da çalışanlar ise TTK’da ne varsa aynı standartlara sahip olmalı ve bu standartlara göre çalışmalıdırlar. Aksi takdirde onlara gereksinim yoktur. Bu şartları sağlamak ve sürdürmek için, işletmeciler yeteri kadar sermayeye sahip olmalı ve elde ettikleri gelirleri çarçur etmemeli işletmelerinin emrinde hazır tutmalıdırlar.

Filyos Projesinde lokomotif sanayi kolları ihracata dönük konularda olabilir. Bunun için yüksek teknoloji, Karadeniz’in tüm alanlarından sağlanacak hammaddeler kullanılabilir.

Ereğli-Alaplı bölgesinin ise işi daha kolaydır. Teknik olarak yeterli altyapıya sahiptir, Erdemir’in, ormanların ürünlerini kullanarak kendine özgün konular yaratabilir. Tersaneler bölgesi işletmecilerinin sorunu da genel bir sorundur. Gelirler tekrar işletmeye döndürülmeli!

Zonguldak’ın ekonomisinin ve sosyal gelişmesinin sağlanması için geçmişten gelen birikimler yeter de artar bile. Gereksinim olan tek şey moral değerlerdir. Bunun için yeniden doğmak gerekir, birlik ve beraberlik hukukuna eksiksiz uymak gerekir. Şöyle bir soru sorulabilir: nerede kalmıştık? Son 20 kayıp yılı yok sayıp yeniden başlayabiliriz. Ondan sonra her şey kolay!

Bu arada Zonguldak’ın tüm Ticaret ve Sanayi Odaları üyelerinden ve yukarıda saydığım tüm taraflardan istediğim en önemli değer, Zonguldak’ın yaşanacak bir yer olmasına, tam olarak korunmasına destek vermeleri, bunun için tüm çıkarlarını yok saymalarıdır. Bu yolda birinci hedef, Zonguldak’ın “termik elektrik santralleri”yle kirlenmesine izin vermemektir.  Yoksa herkes bavulunu hazırlasın!