İktidar, 1 Mayısı Taksim’de bu yıl da kendi başına kutladı

İşçi sınıfı bu yıl ki 1 Mayıs kutlamalarını İstanbul/Bakırköy’de yaparken AKP iktidarı, Taksim’de boş alanda, güvenlik güçleri ve güvercinlerle birlikte kutladı. Biz de İktidarın, işçisiz kutladığı işçi bayramını tebrik ediyoruz.

Yolumuz işçi sınıfının yoludur diyenlerle, işçi sınıf neredeyse biz oradayız diyenler 1 Mayıs’ta Bakırköy’deydi. Taksim ısrarından vazgeçmek istemeyen birkaç grupsa Taksim’i zorlayınca, polisin yine bildik biber gazı ve basınçlı suyu ve tutuklamaları ile karşılaştı. Tabi ki Bakırköy’deki kutlamalar bir geri adımdı, Taksim’in heyecanını yaratmadı. İşçi sınıfının gönlü, kalbi yine Taksim’de attı.              1 Mayıs heyecanının yaşandığı günlerde konuya özgü çok yazı yazılıp tekrara düşülür. Ama usanç noktasına varmadan yine de küçük bazı hatırlamaları yapmakta fayda var diye düşünüyorum. Zira dört koldan kuşatılmaya çalışılan işçi sınıfına devrimcilerin bilgi ve bilinç taşıması için sınır yoktur. Herkes çalışabilmek, daha az çalışmak ve daha insanca çalışmak talebi ile 1 Mayıs’ta alanları doldurdu, istemlerini haykırdı. Yüzlerce yıl önce başlayan bu haykırışın da bir hikâyesi var elbet. İşte o hikâye 1 Mayıs’ın hikâyesidir.

1 Mayıs, uzun çalışma saatlerinin kısaltılması için verilen uzun mücadelelerin adıdır. 130 yıllık bir geleneğin, emeğin bayramının, çalışanların uluslar arası birlik dayanışma ve mücadele günüdür. 1 Mayıs, sosyal politikaların kurucusu İngiliz sosyalist Robert Owen’ın 1810’larda 8+8+8 (8 saat çalışma, 8 saat eğlenme ve 8 saat dinlenme) formüle ettiği talebin hayata geçirilmek istendiği bir gündür. Gün doğumundan batımına kadar geçen 16 saatlik uzun, ağır ve öldüresiye çalışma koşullarına işçilerin, sendikacıların ve sosyalist hareketlerin önemli hedeflerinden biri olan çalışma saatlerinin kısaltılması ve koşullarının iyileştirilmesi talebi için mücadelenin mihenk taşıdır 1 Mayıs.

Bir dönem İngiltere’de kabul edilen iş yasası ile çocukların çalışması 12 saate indirilir, fakat bu yasa denetimsizlikten uygulanmaz. 1848 devriminde önemli rolü olan Fransız işçi sınıfının mücadelesiyle çalışma süresi 10 saate indirilir. Düşük ücret ve uzun çalışmaya karşı sürdürülen mücadele, I. Enternasyonal’in 1866 yılında toplanan kongresinde yasal çalışma sürelerinin 8 saat olması talebinin kabul edilmesiyle uluslar arası boyut kazandı. Bu mücadele 1880lerde ivme kazandı, ancak düzenlenen gösteri ve grevler güvenlik güçlerince bir taraftan zorla bastırılırken aynı zamanda ABD, Japonya, Fransa, Rusya’da 8 saatlik işgünü grevleri yapıldı. ABD’de 8 saatlik işgünü için, Örgütlü Meslek ve İşçi Birlikleri Federasyonu, ülke çapında 8 saatlik işgünü için grev kararı aldı. İşte bugün kutlanan 1 Mayıs’ın başlangıcı, 1 Mayıs 1886daki yaygın gösterilerdir.

Sayın Başbakan Ahmet Davutoğlu, 1 Mayıs’ta Çankaya Köşkünde bazı işçileri ağırlamış. Sendikalara bir sorun çıkarmadıkları için teşekkür etmiş. Sayın Davutoğlu diyor ki, “Bu ülkenin bütün serveti, siz emekçilerin eseridir. Her kuruş vergi sizin alın terinizdir. En büyük güç emekçilerimizin gücüdür. Sayın Davutoğlu’nun işçilerin eseri ve gücünden şüphesi mi var ki böyle söylüyor. Yıllardır taşeron çalışanlarına onun için mi işkence çektiriyorsunuz?

Konuşmasında ayrıca, “Helal lokma yiyenlerin alınları ak, yüzleri paktır, onlarla aynı sofrada yemek, yemek bizim için onurdur. Sizlerin yüzü gülüyorsa bizim de yüzümüz gülmez. Sizlerin evinde bahar güneşi doğarsa, Çankaya’da da güneş doğar” (1 Mayıs Ajans Haber) diyor. Ne kadar da doğru söylüyor. Keşke bir de inandırıcı olsa. AKP’ye arka bahçelik yapan mavi ve beyaz yakalılarımız ve saygıdeğer sendikacılarımız bunun ne kadar farkındalar. Hani, ağaç baltaya, ne yapayım ki sapın benden, demiş ya onun gibi biz çalışan ve emekliler de öyle miyiz?

Pazartesi günü başlayan “İşçi Filmleri Festivali”nde Şişli Kent Kültür merkezinde Zonguldaklı belgeselci Metin Kaya’nın, soluk, adlı madenci belgeselini izledim. Güzel bir eser çıkmış ortaya. Biz de kendisinin emeğine sağlık, diyor, emek dostlarımızı, belgeseli izlemelerini diliyoruz.