Milliyetçilik Mi Yurtseverlik Mi?

Dr. Kemal Yurtbay

Bir ülkenin bütünlüğünün güvencesi, son zamanların popüler deyimiyle bekası, toplumları bir arda tutan ortak değerlerdir.

Bugünkü konumuz milliyetçilik ve yurtseverlik üzerinedir.

Önce milliyetçiliği ele alalım.

Gerçek anlamıyla milliyetçilik ırk üstünlüğüne dayanır. Başka ırktan olanları küçük görme, ötekileştirirme, dahası düşmanlaştırma eğilimindedir.

Bu özellikleri nedeniyle milliyetçilik hem iç barış, hem dış barış için en büyük tehdit unsurudur.

Çünkü milliyetçilik, düşmandan, savaştan, dolayısıyla kandan beslenir.

Otoriter faşist liderlerin iktidarlarını meşrulaştırmak ve daim kılmak için kullandıkları en güçlü argümanlardan biridir, milliyetçilik. Almanya’da Hitler, İtalya’da Musolini bunun en bariz iki örneğidir. Onların, üstün ırk hezeyanlarıyla dünyayı ve ülkelerini nasıl ateşe attıkları hâlâ hafizalardadır.

Milliyetçiliği savunanlar için ülkenin kalkınması, toplumun refahı her zaman için ikinci planda olmuştur. Onlara göre insanların en makbulü huzur ve refah içinde yaşamak isteyenler değil, vatanı için ölmeye hazır olanlardır.

Bütün bunlara bakıldığında milliyetçiliğin toplumları bir arada tutmak gibi bir misyonu olmadığı çok açıktır

Yurtseverliğe gelirsek.

Ülke bütünlüğü için en doğru olanı da budur.

Çünkü yurtseverlik, ülkede yaşayan her kimlikten insanı kucaklayan ve yurt sevgisi ortak paydasında birleştiren bir unsur olduğu gibi içerde ve dışarıda barışın da güvencesidir.

Ülkenin topyekün kalkınması ve toplumun refahı da yurtseverliğin birincil önceliğidir.

Şimdi gelelim CHP’nin altı okundan biri olan milliyetçiliğe, diğer bir deyimle Atatürk milliyetçiliğine.

Bu, ülke sınırları içinde yaşayan her kimlikten insanı Türklük ortak paydasında birleştiren demokratik bir milliyetçiliktir ki, yurtseverlikle eşanlamlıdır.

Yüce Atatürk, antik çağlardan bu yana Anadolu’da yaşamış bütün kavimleri Türk ulusunun bir parçası saymıştır. Dumlupınar zaferinden sonra Truva savaşlarına ithafen dile getirdiği “Hektor’un öcünü aldık!” sözü bunun en özlü kanıtıdır.

Bir sonraki yazımızın konu başlığı, “Dincilik mi laiklik mi?” olacaktır.