Kader Değil İhmal, Sefalet Değil İnsanca Yaşam! Zonguldak’ın Hak Arayışı

Geçtiğimiz hafta Zonguldak, yine o bildik ama alışmayı asırlar geçse de reddedeceğimiz, boğazımızı düğümleyen o ağır bedellerden birini ödedi. Emeğin başkenti, yerin metrelerce altında ter döken üç evladını, üç babayı Gelik’teki grizu faciasında toprağa verdi.

Susma Gazetesi olarak haftanın ekonomi-politik analizini yaparken, şehrin üzerindeki bu kara bulutların aslında tesadüf olmadığını, birbiriyle bağlantılı sistemik sorunların bir yansıması olduğunu net bir şekilde görüyoruz.

Bir Yanda Gösteriş, Diğer Yanda Doktorsuz Hastane

Gelik’teki facianın ardından adli süreç hızla işledi, firari işletme müdürü dahil 4 kişi tutuklandı. Ancak mesele sadece olay sonrasındaki yargılama değil, olayın yaşanmasına ve sonrasındaki krize zemin hazırlayan politikalardır. TMMOB Zonguldak İl Koordinasyon Kurulu’nun yayımladığı “Kara Kapkara Bir Zonguldak” bildirisi, tam da bu noktaya parmak basıyor. Sel, heyelan, bina çökmesi ve maden patlamaları… Hiçbiri kader değil. Bilimden, planlamadan ve liyakate dayalı kamusal denetimden uzaklaşmanın ağır faturasıdır.

Bu faturanın en acı ve trajikomik yanını ise Saadet Partisi Merkez İlçe Başkanı İsmail Üstünyer’in haklı isyanında gördük. Trilyonlar harcanarak Zonguldak’a kurulan, “Bölgenin tek umudu” diye pazarlanan tam donanımlı bir Yanık Ünitesi var; yatağı var, küveti var ama içinde uzman doktor yok! Ağır yanıkları olan, saniyelerle yarışan madencilerimiz Ankara’ya karayoluyla sevk edilmek zorunda kalıyor. Seçim zamanı gökyüzünde şov yapan ambulans helikopterler, can pazarında ortada yok. Zonguldaklıya “bina” vadedip “şifa” veremeyen bu sistem, en büyük fırtınayı sağlıkta yaşatıyor.

Yerin Altında Can Pazarı, Yerin Üstünde Geçim Derdi

Zonguldak sadece yerin altındaki kazalarla değil, yerin üstündeki derin yoksullukla da boğuşuyor. Tüm Emek Der Zonguldak Şube Sekreteri Adnan Küçükvar’ın “Bir Yanda Emekliler, Öte Yanda Yemekliler!” tespiti, 17 milyonluk bir kitlenin sessiz çığlığıdır. 85 milyonluk Türkiye’de, en zengin yüzde 20 gelirin neredeyse yarısını alırken, bu ülkenin temelini atan, kömürünü çıkaran emeklilerimiz açlık sınırının altındaki maaşlarla, yuvarlama ve ayarlamalarla hayatta kalmaya çalışıyor. İstenen bir lütuf değil; seyyanen zam, intibak ve insanca yaşama hakkıdır.

Susmayanların Sesi: Demokrasi, Eğitim ve Sanat

Bu karanlık tabloya rağmen Zonguldak’ın direncini ve umudunu diri tutan dinamikler de var. Zonguldak Demokrasi Platformu, maden şehitlerinin yasını tutarken aynı zamanda “Basın Hürdür, Sansür Edilemez” diyerek toplumun nefes borusuna sahip çıkıyor.

Eğitim-İş Zonguldak Şubesi, 21. kuruluş yıl dönümünü kutlarken sadece sendikal yetkiyi değil, “okullarda öğrencilere en az bir öğün ücretsiz yemek” ve bilimsel eğitim talebini haykırıyor. Siyaset cephesinde ise Yeni Parti İl Kongresi’nde güven tazeleyen Devrim Dural ve ekibi, liyakat ve adalet temelli, TTK’nın güçlendirildiği bir vizyonla “emeğin başkenti” vurgusunu yeniliyor. Endüstriyel alanda ise kentimizin gururu Erdemir ve İsdemir’in ANKIROS 2026’da sergilediği üretim ve mühendislik gücü, kentin potansiyelinin büyüklüğünü kanıtlıyor.

Kader diyerek geçiştirilen her ihmal, yarın bir başka ocağa ateş düşürür. Zonguldak artık suskunluğun bedelini canıyla, cüzdanıyla ödemekten yoruldu. Bu topraklarda hakça bölüşüm, insanca çalışma ve adil bir yaşam kurulana dek gerçeği haykırmaktan, hesap sormaktan asla vazgeçmeyeceğiz.

Tüm bu ağır gündemin içinde ruhumuzu iyileştirecek tek ilaç ise kültür ve sanattır. Zonguldak’ın köklü sivil toplum kuruluşu ÇAĞDAŞ HASAD‘da yaşanan bayrak değişimi, Bahri Tetik ve ekibinin “fabrika ayarlarına ve üretkenliğe dönüş” mesajı, kentin sanatsal damarlarının yeniden güçleneceğinin müjdesini veriyor.

Sözün Özü; Zonguldak, acılarıyla yoğrulan ama haksızlığa karşı boyun eğmeyen bir kent. Bizler Susma Gazetesi olarak, madencinin, emeklinin, öğrencinin, doktor bekleyen hastanın ve sanatla nefes almak isteyen bu kentin sesi olmaya devam edeceğiz. Çünkü biliyoruz ki; bu şehirdeki sorunlar çözülmeden, Türkiye’nin yüzü gülmez.