Easdale Emek Araştırmaları Vakfı (EMAR) Kurucularından İsmail Büyükakan, 9 Kasım 2026’da Habaş Demir Çelik’te meydana gelen toplu iş cinayetinin ardından Türkiye işçi sınıfının örgütlerine, sendikalara ve sendikaların görevlerine dikkat çeken kapsamlı bir değerlendirme kaleme aldı. Büyükakan, kapitalist düzenin ve taşeronlaşmanın yarattığı ihmallere karşı işçi hareketinin acilen öz eleştiri vererek sınıf mücadelesini ve sendika-içi demokrasiyi yeniden inşa etmesi gerektiğini vurguladı.

Büyükakan’ın yazısını aynen veriyoruz

Habaş Demir Çelik’te meydana gelen toplu iş cinayeti başta işçi sendikaları olmak üzere işçi hareketinin siyasal unsurlarına ciddi hatırlatmalar ve uyarılar yapıyor.

Habaş’ta meydana gelen iş kazası üzerine hem basında hem de sosyal medyada epeyce yayın yapıldı. Örneğin, patronlardunyasi.com sitesinde yer alan bir haberde, üretimde taşeron şirketlere ağırlık veren Habaş’ın 2025 Sürdürülebilirlik Raporu’nda fabrikada iş kazalarının 2024’den 2025’e yüzde 55.8 oranında arttığının belirtildiği yazıldı. Ana şirketin işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunu bile taşerona havale ettiği anlaşılıyor.

Haber, Habaş işyeri iş güvenliği denetimlerini sorguya çekiyor ve şöyle yazıyor:

“HABAŞ’ın kendi raporunda iş kazalarının arttığını açıklaması, kamu denetimlerinin de yalnızca mevzuat ve prosedür kontrolüyle sınırlı kalıp kalmadığı sorusunu gündeme getiriyor.

“Bir fabrikada iş güvenliği uzmanlarının bulunması, eğitim verilmesi, sertifikaların alınması veya denetim yapılması tek başına işçilerin güvende olduğu anlamına gelmiyor.

“Denetimin asıl amacı, tehlikeyi ortaya çıkmadan önce belirlemek ve işçilerin hayatını korumak.

“HABAŞ örneğinde ise iş kazalarındaki artış, taşeron çalışanlardaki yüksek risk ve patlamadan önceki iki ölüm, geriye dönüp bakıldığında birbirinden bağımsız olaylar olmaktan çıkıyor.

“Bunların birbirine nasıl bağlandığı, iş güvenliği sisteminin neden sonuç üretmediği ve kamu denetiminin hangi aşamada yetersiz kaldığı açıklığa kavuşmalı.” (“Habaş’taki ölümler niye görülmedi?”, Burak Artuner, patronlardunyasi.com,  11.11.2026)

Habaş patronu susarken, kürsüye çıkan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat Işıkhan, Habaş işyerinde onlarca “iş sağlığı ve güvenliği uzmanı” bulunduğunu açıklamış. Bir verilen sayıya bir de iş kazalarının artışına bakın. İhmal ve sahtekarlık diz boyu. Ama işçiden, İSİG kurullarının denetim ve raporlarından söz eden yok. Belli ki, taşerona havale edilen işyerinde işçilerin çoğu sendikasız ve işçilerin oluşturduğu İSİG kurulları bulunmuyor. Yani, işyerinde İŞÇİ DENETİMİ YOK! Orada örgütlü olduğu söylenen Türk Metal’in sessiz kalması ise sendikaya puan yazmıyor.

Patron tek kelime laf etmezken, bakanların vb devlet erkanının hemen öne çıkarak ağlaşıp sızlaşması bizce yok hükmündedir; durumu örtbas etme, gerçek verileri saklama çabasıdır.

HAYATIN GERÇEKLERİ

Kapitalistlerin işçi yaşamını hiçe saydıkları, kâr için her türlü yalanı, sahtekarlığı her düzeyde yapmaya eğilimli ve yetenekli oldukları, işçi sınıfı için sır değildir. Kapitalizm doğduğundan bu yana, yüzyıllardır, kapitalistler işçilerin yarattığı değere el koymakta, emek hırsızlığı yapmaktadır. Bu onların sınıf karakteridir. Ne demişler: Devletine bak burjuvanın notunu ver! Kısacası burjuvaziye aşinayız. Burjuvazinin ciğerini, tıynetini biliyoruz!

O halde,  Habaş iş cinayetleri dizisinin sonuncusunda ölen kardeşlerimizin aile ve dostlarına başsağlığı dilemenin, öfkeyle haykırmanın ötesine gitmemiz gerekiyor.

İşçi hareketi, bu olaydan gerekli dersleri çıkarmak, alınması gerekli önlemleri belirleyerek, mücadelenin gerektirdiği ayarları yapmak, sınıf mücadelesinin öngördüğü örgütlü ve uzun vadeli çözümler üzerine yoğunlaşmak durumundadır.

İlk yapılması gereken, toplumda burjuvaziye, onun devletine karşı varolan öfkeyi örgütlemek ve yaymaktır.

İŞÇİ SAĞLIĞI YAŞAMSAL ÖNEME SAHİPTİR

Habaş iş cinayeti, sendikaların ve üyelerinin bugün yeterli ciddiyetle üzerine eğilmediklerini düşündüğümüz İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği konusunun işçi sınıfının mücadelesine yakışır tarzda yeniden ele alınması gereğini bize hatırlatmıştır.

Son 40 yılın tüm Toplu İş Sözleşmeleri – MESS Sözleşmeleri dahil -dikkatle incelenirse, İSİG maddelerinin her sözleşme metninde hemen hemen aynı kaldığı, hatta “İşçi Sağlığı” kavramından “İş Sağlığı” gibi ne idüğü tartışmalı bir kavrama geçilmesiyle birlikte geriye gidildiği, “seçimli kurul” ilkesinden geri adım atıldığı görülür. Bu gerilemeden bütün sendikalar, bütün aktif ve emekli sendikacılar derece derece sorumludurlar.

Aynı şekilde, işçi sendikaları, kapitalistin aynı işyerindeki üretimin farklı aşama ve düzeylerini farklı taşeron şirketlerin faaliyetlerine bölerek yaptırmasına karşı ciddi bir tepki göstermemişlerdir. Propaganda amaçlı “Taşerona hayır” kampanyalarının, basın açıklamalarının fazla işe yaramadığı açıktır.

Taşeron konusunda, aynen özelleştirme konusunda olduğu gibi, kapitalist düzene yönelik mızrağın doğrultusunu ve şiddetini yeniden ayarlamak gerekiyor. Yasaya ve tabii ki bütün toplu iş sözleşmelerine örneğin şöyle bir bağlayıcı cümlenin eklenmesi, sorunu büyük ölçüde  düzene sokacaktır:

“Ana işverenin işyerlerinde çalışan tüm taşeron işçileri, o işyerlerinde sendikalı işçilerin yasayla ve toplu iş sözleşmesi hükümlerince sahip olduğu tüm haklardan aynen, tam ve istisnasız yararlanır.”

Taşerona hayır, özelleştirmeye hayır diye nefes tüketmenin ötesine geçip, patron kim olursa olsun tüm işçilerin aynı yasal haklara sahip olması için SİYASİ mücadeleyi yükseltmek işçi hareketi için çok daha kritik önemdedir.

SENDİKALARIN GÖREVİ

İşçi sınıfının bir numaralı teorisyeni Karl Marks, 1866’da kaleme aldığı kısa bir yazıda, sendikaların görevlerini şöyle formüle ediyordu:

“a. SENDİKALARIN GEÇMİŞLERİ

“İşçinin satacak yalnızca işgücü varken, sermaye yoğunlaşmış toplumsal güçtür. Bu nedenle, sermaye ve emek arasındaki sözleşme, hiçbir zaman, maddi yaşam ve emek araçlarının mülkiyetini bir yana, yaşamsal önem taşıyan üretici enerjiyi bir yana koyan bir toplum anlamında bile olsa, adil koşullarda gerçekleştirilemez. İşçilerin tek toplumsal gücü, onların sayısıdır (abç). Bununla birlikte, sayısal güç, bölünmüşlük yüzünden (abç) kırılır. İşçilerin bölünmüşlüğü, parçalanmışlığı onların birbirleriyle kaçınılmaz rekabeti (abç) tarafından yaratılır ve sürdürülür.

“Sendikalar aslında, kendilerini hiç değilse saf kölelik koşullarının üstüne çıkarabilecek sözleşme koşullarını elde edebilmek için, bu rekabeti kaldırmak veya en azından kontrol altına almak üzere işçilerin kendiliğinden girişimleriyle ortaya çıktılar. Dolayısıyla, sendikaların acil hedefi, günlük ihtiyaçlarıyla, sermayenin dur durak bilmeyen saldırılarını engellemeye yönelik uzlaşmalarla yani tek kelimeyle, ücret ve çalışma süresi sorunlarıyla sınırlıydı. Sendikaların bu faaliyeti, yalnızca meşru değil, aynı zamanda gereklidir. Mevcut üretim sistemi sürdükçe de onsuz yapılamaz (abç). Üstelik, tam tersine, sendikaların kurulması ve birbiriyle birleştirilmesi (abç) bütün ülkelerde yaygınlaştırılmalıdır. Öte yandan, sendikalar, kendileri bilincinde olmadan, ortaçağ belediye ve loncalarının ve komünlerinin orta sınıfa yaptığı gibi, işçi sınıfının örgüt merkezlerini (abç) meydana getiriyorlardı. Eğer sendikalar, sermaye ve emek arasındaki gerilla çarpışmaları için gerekliyse, ücretli emek ve sermaye sisteminin ta kendisini azletmek için örgütlenmiş kuruluşlar olarak daha da fazla önemlidirler. (abç)

“b. SENDİKALARIN BUGÜNLERİ

“Sermayeye karşı yerel ve acil savaşıma haddinden fazla yönelmiş olan sendikalar, kendilerinin ücretli kölelik sistemine karşı sahip olduğu eylem gücünü henüz bütünüyle kavramış değiller (abç). Bu nedenle, genel toplumsal ve politik hareketlerden, gereksiz yere uzak durdular (abç). “

“(…)

“c. SENDİKALARIN GELECEKLERİ

“İlk ortaya çıkış amaçları bir yana, sendikalar, şimdi işçi sınıfının tam kurtuluşunun genel çıkarı için sınıfın örgütlenme merkezleri olarak bilinçli davranmasını öğrenmek zorundadırlar (abç). Onlar, bu doğrultuda eğilim gösteren her toplumsal ve siyasal harekete yardım etmelidirler. Kendilerini bütün işçi sınıfının savunucuları ve temsilcileri olarak görüp ona göre davranırken, örgütlenmemiş insanları kendi saflarına kazanmamazlık edemezler (abç). Onlar, istisnai koşulların güçsüz bıraktığı tarım işçileri gibi en kötü ücret alan işçilerin çıkarlarını dikkatle kollamalıdırlar. Onlar, çabalarının dar görüşlü ve bencil olmaktan uzak olduğuna, zulüm altındaki milyonların kurtuluşunu amaçladıklarına bütün dünyayı ikna etmek zorundadırlar (abç).”  (Marks-Engels, Toplu Yapıtlar, İng. Basım, 2. Cildden çeviri, s.82-83)

Burada öz fikir şudur: Ücret ve çalışma sorunlarına yönelik mücadele meşrudur, gereklidir, onsuz sendikacılık olmaz. Ancak, çalışma koşullarının düzeltilmesi ve  modern standartlara göre uyarlanması en az ücretler kadar kilit önemdedir, hiçbir zaman küçümsenemez.

O halde, önümüzdeki örneklere bakarak, derin düşünmeli ve “sınıfın örgütlenme merkezleri” olarak sendikal mücadele alanlarını, hedeflerimizi kapitalizmin güncel düzeyindeki koşulları dikkate alarak yeniden gözden geçirmeliyiz.

Hiçbir sendika, hiçbir sendikacı, hatta hiçbir işçi, çalışma koşullarının iyileştirilmesi mücadelesini ihmal etme, küçümseme, hatta es geçme hakkına sahip değildir. Günümüz sendikaları, sendikacılar, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği alanındaki umursamazlık ve ilgisizlik ayıbını hızla temizlemek zorundadırlar. Burada büyük ve güçlü sendikaların ağır sorumluluğu vardır.

İşçilerin, sendika üyelerinin ertelenemez görevi, sendika üyesi olsun olmasın, işçilere karşı sorumluluklarını yerine getiremeyen, aldıkları şişman maaşlar, altlarına çekilen arabalar ve olanaklarla başları dönmüş ve işverenlerle yakın temas içinde “sararmış” olan kimi sendikacıları yönetici görevlerden hızla uzaklaştırmaktır. Sendika-içi demokrasinin bir anlamı budur. Üye tabanı söz ve karar hakkını, hayata geçirmelidir: Birliği ve örgütü korumanın bir yolu budur!

İşçiler, ellerindeki sayısal kuvveti kullanarak, sendika-içi demokrasiyi bütün sendikalarda, her düzeyde hayata geçirmek durumundadırlar. Eğer yönetimdeki unsurlar, çeşitli oyunlarla, devlet-işveren ikilisinin yardımına başvuruyor ve işçi örgütünde demokrasinin işletilmesini engelliyorlarsa, duruma uygun taktikler geliştirerek, “yığınların gücünü” pratiğe geçirmek üyelerin en demokratik hakkı değil midir?

ÇSGB sitesinde kayıtlı sendikaların tüzüklerine ulaşmak mümküdür. Buyrun bakın. Bu metinlerin çoğu, esasen sendikacıları işçilere karşı korumaktadır. Oysa sendika-içi demokrasi sendikal hareketin büyüme yasasıdır.

– Sendikalar demokratik bir tüzüğe kavuşturulmalı, sınıfımızın bu en geniş yığın örgütlerinde tabanın eğilimleri doğrudan ve kolay yansıyabilmelidir.

– Sendika yöneticileri işyeri temsilcisinden en tepedekine kadar her düzeyde seçimle gelmelidir. Bu ilkeseldir. Mevcut yasalarla getirilmiş sınırlayıcı, atamaya dayalı bürokratik hükümler, seçim ilkesini yaratıcı şekilde pratikte uygulayarak aşılabilir, aşılmalıdır.

– Seçim ilkesi (yani “tabanın söz hakkı”) her durumda, tercihan en az yılda bir uygulanmalıdır. Bunu burjuvazinin koyduğu yasalar yapmıyorsa, bizim kendi işçi kültürümüz yaratıp yaşatmak durumundadır.

– Sendikalarda siyasi görüşler nedeniyle tasfiyecilik yapılmamalıdır.

– “Hiçbir sendikacının geliri nitelikli işçi ücretinden fazla olmamalıdır”. Bu bağlamda bütün sendikalarda profesyonel sendikacıların tüm gelirleri kamuya açıklanmalıdır. Sendikacılar, hisseli, fonlu gelirlere sahip olamamalı, bu tür gelirlere sahip olanlar da sendika yöneticisi olamamalıdır.

– Bu saydıklarımız, işçiler yığınsal olarak harekete geçerlerse hayata geçebilir.

Habaş iş cinayetiyle birlikte, başta Türk-İş Konfederasyonu ve işyerinde örgütlü olan Türk Metal olmak üzere sendikal hareketin “sessiz” kalması,  sendikacılara ve sendikal birliğe karşı tepkiler yaratmaktadır. Ne Türk-İş’in ne de Türk Metal’in web sitelerinde Habaş’ta meydana gelen toplu iş cinayeti ile ilgili hâlâ tek satır yazılmamış olması en hafifinden sorumsuzluktur. Sendika üyeleri, sendika-içi demokrasi kurallarını işletmeli, metal sektörünün en güçlü işçi sendikasına yakışmayan duyarsızlığın hesabını sormalıdır.

Sendikaların temel görevi, nerede ve hangi statüyle çalışırsa çalışsın işçinin, işgücünün karşılığını almasını sağlamaktır. Sendika, sadece üyelerini değil, özellikle daha kötü koşulda olan işçileri, taşeron işçileri, kısa süreli çalışanları, sendikasız işçileri kendi üyeleri gibi sahiplenmek, korumak durumundadır.

Sendikalar, tüm taşeron işçilerinin ana işverendeki sendikalı işçilerle aynı haklara sahip olması talebini eylemli olarak yükseltmelidirler.

Bu siyasal bir istemdir, devleti ve işverenleri ikna edecek radikal eylemler örgütlenmelidir.

İşgünüyle, ücretiyle, iş koşullarıyla korkunç bir sömürünün yürüdüğü bilinen küçük işyerlerinde sendikalaşmaya ağırlık verilmeli, yaygınlaştırılmalıdır.

Kapitalizm koşulları, işçileri sürekli olarak bölmektedir. İşçilerin büyük çoğunluğu sendikasızsa (ki günümüzün gerçeği budur), sınıfın parçalanmışlığı, bölünmüşlüğü ağır basıyor demektir. Sendikalaşma yaygınlaştırılmazsa, sendikal birlik sınıfın bütünü açısından yeterince anlam kazanamaz.

Sendikalar işkolunda birbirleriyle rekabet edeceklerine, işkolunun ezici çoğunluğu olan sendikasız işçileri sendikalaştırma planı yapıp uygulamalıdırlar. Sendikalı işçiler, sendikasız işçileri sendikalaştırmalı, sendikasız işçiler, taşeron işçileri sendikalılaşmalıdır!

Anarko-sendikalist eğilimlere sahip kimi siyasi çevrenin, “kendine ait” küçük sendikalar kurma çabaları, radikal görünse de, özünde  sendikal bölünmüşlüğü körüklemektedir. Tekkeci, dar çıkarcı, dükkancı yaklaşımı işçi hareketine taşımaya yönelik çabalara karşı, Marks’ın sözlerini hatırlayalım: “İşçilerin tek toplumsal gücü, onların sayısıdır. Bununla birlikte, sayısal güç, bölünmüşlük yüzünden kırılır…” Sendikal birlik, işçi sınıfının tümü için mücevher değerindedir.

Sendikalar, bu ülkede milyonlarca gencin, üretim çağındaki milyonların İŞSİZ olduğu gerçeğini kulakardı edemezler. Buna karşı işli ve işsiz işçiler arasında dayanışmayı ve düzenli işbirliğini yükseltmelidirler:

İşsiz işçiler, hiçbir aidat ödemeden sendikalara üye olabilmelidir.

İşli ve işsiz işçiler şimdiki haliyle güdük olan işsizlik sigortasının daha iyi koşullara kavuşturulması için mücadele etmelidir. Devlete karşı mücadele siyasi mücadeledir.

İş bulup belli bir süre çalışmış olma koşulu aranmadan, işsizlik tazminatı, işsiz olarak kayıtlı herkese, aileleri de hesaba katılarak ödenmelidir. İşsizlik tazminatı, devletin ilan ettiği değil, olması gereken asgari ücretin tümü kadar olmalıdır.

Sigorta priminin tümü devlet ve işverenlerce ödenmelidir. Öte yandan, bütün kapitalistler gibi Türkiye burjuvazisinin de alışılmış sahtekarlığı, hırsızlığı sosyal sigorta primlerinin ödenmemesidir. SGK’nın yönetimi sigortalılara devredilmeli, SGK’ya borçlarını ödemeyen ve sigortasız işçi çalıştıran işverenler ağır hapis / ağır para cezaları çarptırılmalı, varlıkları müsadere edilebilmelidir.

Kapitalizm, işli ve işsiz işçiyi birbirine karşı kullanıyor. Birlik olup bu işleyişi bozmak, işçi sınıfının birleşik gücünü kapitalizme karşı kullanmak elimizdedir. İşli-işsiz işçi dayanışması kalıcı örgütlenmelidir.

DEVLETTEKİ HUKUKSUZLUĞA SON VERMELİYİZ

Habaş iş cinayeti çevresinde gelişen öğrenci ve işçi protestolarına işverenlerin, iktidardaki yerli ve milli Türkçü-İslamcı blokun ve hatta “muhalefet” partilerinin takındıkları tutumlar, polisin ve jandarmanın utanmazca cinayeti protesto eden işçilerin ve gençlerin üzerine saldırması, alt-emperyalist Türkiye Cumhuriyetinde demokratik hak ve özgürlükler mücadelesinin nasıl aslanın ağzında olduğunu bir kez daha göstermiştir.

Hele TBMM’de, Habaş’taki işçi ölümlerinin, patlama ve yangının tüm yönleriyle araştırılması için verilen araştırma önergesinin AKP ve MHP’li vekillerin oylarıyla reddedilmesi, burjuvazinin gerçeği örtbas etme ve sahtekarlığı devam ettirme çabasının son örneğidir.

Devlet hem Mafya çetesi gibi davranmakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği tedbirlerini almayan patronu kollayıp korumakta; bir yandan da işlenen toplu cinayetle ilgili kriminel cezai soruşturma yapılmasını açıkça engellemektedir. Devlet katili korumaktadır, katille işbirliği içindedir.

NE YAPILMALI

Hem ülke çapında hem de uluslararası platformlarda haksızlık ve hukuksuzluğa karşı protestolar yaygınlaştırılmalı, yığınsallaştırılmalıdır. Habaş’ta işveren eliyle öldürülen sınıf kardeşlerimizin hakkını almalı, suçlu işverenin ve koruyucularının cezalandırılması için mücadeleyi yükseltmeliyiz.

Türkiye devleti, alt-emperyalist aşamanın sıkıntıları içinde kıvranmaktadır ve ülke yurttaşlarına en ufak demokratik hak ve özgürlüğü vermeye tahammül edemiyor. Bu uğurda ne yasa ne hukuk ne yaşanılır bir ortam bırakmamaya yeminlidir.

İşçi hareketi bu durumu kabullenmiyor. Tüm sahtekarlığı ve çirkefliğiyle kendini gösteren yerli ve milli Türkiye burjuvazisini, onun her boydan her soydan işbirlikçilerini her şekilde teşhir etmeliyiz. Ancak, gösterilerde işçi sınıfının demokratik hak ve özgürlükler mücadelesini, “milli” çerçeveye oturtmak  doğru değildir. Bunun Marksist terminolojideki adı, sosyal-yurtseverlik ve sosyal-emperyalistliktir! İşçi sınıfı bu siyasal sapıklığı şiddetle reddeder. Sınıf mücadelesi milli çerçeveyle kirletilmemeli, burjuva ideolojisiyle zehirlenmemelidir.

İşçi önderinin görevi ve işlevi, işçi hareketine liderlik etmek, örgütlü ya da  örgütsüz işçilere akıl vermektir. İleri işçilerin temsilcisi olma iddiasıyla ortaya çıkan hareketlerin burjuvaziye “akıl vermeleri”, kıt akıllarınca onu “ilerletmeye” çalışmaları, yakın tarihimizden tanıdığımız oportünistliktir. Burjuva yardakçısı oportünizm, işçi hareketinden dışlanmalıdır.

HAK-HUKUK, HUKUKSUZLUK VE YARGILAMA

Burjuvaziye akıl vermek ne söz, Marks, işçi sınıfının, “varolan herşeyi acımasız eleştirmesi”ni bekliyor. Yani ileri işçi hareketi, devleti ve burjuvaziyi, yaptıklarından ötürü alkışlamayı bırakın, sözünü edip de yapmadığı, söylemeyip sakladığı herşeyden ötürü sürekli eleştirmeli, tokatlamalı, hakir görmelidir. Hak ve hukuk mücadelesinde en ufak bir reform, devrimci mücadelenin yan ürünü olacaktır. Başka türlüsünü beklemek abesle iştigal etmektir.

Ülkenin başına çökmüş olan çetenin hoyratça yönettiği ülkede bugün haktan, hukuktan, adaletten, kanundan kuraldan söz etmenin imkanı kalmamış gibidir. Öyle ki, iktidar, muhalif unsurları ve hatta gelecekte rakip olma ihtimali olanları hapse atmakta, haksızlık–hukuksuzluk kanunsuzluk-keyfilik ortamını basında, medyada vb. protesto edenleri tutuklamaktadır. Bağımsız yargı kalmamıştır.

Siyasal ortam, boşluk tanımaz. Yükselen sınıf mücadelesi ortamında, sendikal hareket haksızlığa, hukuksuzluğa devletin ve iktidarın tüm kanunsuz ve keyfi yaptırımlarına “dur” demek üzere işyerlerinde, sokakta, mahkemelerde, kürsülerde hak-hukuk mücadelesini sürdürmelidir. İşçi sınıfı, kendi öz hukukunu bile hiçe sayan burjuvazinin, “ben yaparım olur”cu kanunsuz kitapsız başıboş uygulamalarına, diktatörlüğe karşı, işçilerin kendi hukukunun altyapısını oluşturmaya başlamalı, “üreten bizsek yöneten de biz olmalıyız” sloganı öne çıkartılmalıdır.

Burjuvazi, onun emperyalist devleti, diktatörlük sevdası içindeki yerli-milli iktidar bloku, yurttaşların HAK ve HUKUK, DEMOKRASİ VE ÖZGÜRLÜK arayışına cevap veremiyorsa kenara çekilmeli; işçi hareketi, ileri işçiler ve örgütleri, gereğini yapmak üzere öne çıkmalıdır.

Bir marşımızın sözlerinin bize hatırlattığı gibi, “haydi yoldaş ileri!..”

İsmail Büyükakan/https://emarvakfi.net/

Ana Sayfa

sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.